FAKTY, DATY
___________________

- XIV wiek - arabski podróżnik i geograf Ibn Battuta opisał użycie przez poławiaczy pereł w Zatoce Perskiej masek wykonanych z doskonale wypolerowanych aż do przeźroczystości skorup żółwi

- W 1924 roku Le Prieur opatentował aparat do autonomicznego nurkowania. Składał się on z butli ze sprężonym powietrzem oraz reduktora nastawianego ręcznie na ciśnienie odpowiadające warunkom panującym na głębokości nurkowania

-Louis de Corlieu - wynalazca płetw

- częścią aerophone Rouauayrola i Denayrouze'a w 1865 roku była jednopłytowa maska.

-
Alec Kramarenko - wynalazca maski do nurkowania (1930 r.) oraz kuszy (1932 r.)

- Guy Gilpatrick - autor pierwszego podręcznika amatorskiego nurkowania wydanego w roku 1938 - "The Complete Goggler".

- Bottom Scratchers Club -pierwszy klub zrzeszający amatorów nurkowania - Kalifornia, USA założyciel Glenn Orra w 1933 roku

- Club des Sous-l'Eau -
(komandor Le Prieur)zaprezentował efektowny balet podwodny "L'Aquarium humain" w 1937 roku w czasie trwania wystawy w Paryżu

-
porucznik Jacques-Yvesa Cousteau, kapitan Philippe Tailliez i Frederic Dumas -zespół, który przez kilkadziesiąt następnych lat będzie nadawał ton większości inicjatyw działalności podmorskiej :
1).stroje do nurkowania w zimnych wodach. Latem 1938 wypróbowano strój wykonany z tkaniny gumowej, a nazwany, z powodu jego kształtu Don Kichotem.


- kapitan Philippe Tailliez
- jako pierwszy zastosował rurkę oddechową, tak zwaną chrapę, umożliwiającą nieograniczenie długie oddychanie z twarzą zanurzoną pod wodą.

- le scaphandre autonome -(polska nazwa - aparat powietrzny) -w grudniu 1942 roku Cousteau w czasie swego pobytu w Paryżu poznał inżyniera Maurice'a Gagnan'a. Panowie zaczęli gawędzić i rozmowa zeszła na tematy związane z nurkowaniem. Cousteau snuł swoje marzenia o swobodnym nurkowaniu i określił warunki jakie powinien spełniać aparat umożliwiający długotrwałe przebywanie pod wodą. Zupełnie niespodziewanie Gagnan powiedział, że coś takiego już istnieje i służy jako ...reduktor powietrza w samochodach z generatorem gazowym. Ze względu na brak benzyny tego typu samochody były w tym czasie bardzo popularne. Aby dostosować reduktor do nurkowania, wystarczała niewielka przeróbka. Cousteau i Gagnan omówili szczegóły i po kilku korektach w czerwcu 1943 roku został wypróbowany nowy rewelacyjny i zarazem nadzwyczaj prosty aparat.
Główną
częścią urządzenia jest reduktor pośredniczący w przekazywaniu czynnika oddechowego z butli sprężonego powietrza poprzez węże oddechowe do ustnika. Reduktor jest puszką wielkości budzika i składa się z dwu części - powietrznej i wodnej, przedzielonych elastyczną membraną. Cały układ jest szczelny i panuje w nim jednakowe ciśnienie równe ciśnieniu hydrostatycznemu wody działającemu na zawór wydechowy. Przy wdechu płetwonurek rozszerza klatkę piersiową, zwiększając objętość płuc. Na skutek tego w komorze powietrznej wytwarza się podciśnienie w stosunku do ciśnienia zewnętrznego. Gdy wartość podciśnienia osiąga wartość 0,002-0,004 bara (25-40 mmH20), przemieszczenie membrany powoduje za pośrednictwem dźwigni przesunięcie grzybka zaworu dolotowego i dopływ świeżej porcji powietrza z butli zapasowej. Później powstało kilkanaście wariantów rozwiązania konstrukcji reduktora, jednak zasada ich działania jest identyczna. Opracowano na przykład reduktor dwustopniowy z dwoma poziomami redukcji ciśnienia powietrza oddechowego.

- 110 metrów głębokości - inżynier Arne Zettestrom ze szwedzkiej Królewskiej Marynarki Wojennej wraz z Królewskim Instytutem Technologicznym opracował metodę używania mieszaniny tlenu i wodoru jako mieszaniny oddechowej. Dnia 14 grudnia 1944 roku Zettestrom opuścił się na podwieszonej na trzech linach platformie na głębokość 110 metrów.

- 300 metrów - Hans Keller - szwajcarski matematyk. Np. 28 sierpnia 1960 roku w jeziorze Maggiore nurkował na głębokość 156 metrów, a 25 kwietnia 1961 roku w obecności Cousteau i Dumasa w zalanej wodą sferze "nurkował" pozornie do głębokości 300 metrów. Aby wykazać, że źródłem powodzenia jest oryginalna metoda nurkowania i specjalne mieszanki oddechowe, do następnego eksperymentu zabrał ze sobą jednego z niedowiarków, amerykańskiego korespondenta "Life" - Kenta Machna. Zanurzyli się obaj aż do dna jeziora Maggiore, osiągając 222 metry głębokości.
3 grudnia 1962 roku koło wyspy Santa Catalina u wybrzeży Kalifornii ze statku "Erika" nurkował z 2 osobami przy pomocy komory "Atlantis" na zewnątrz komory na głębokości 300 metrów ! Zginęło 2 nurków. Dopiero wówczas Keller ogłosił szczegóły swojej metody polegającej na zastępowaniu gazów obojętnych w mieszaninie oddechowej coraz cięższymi podczas wynurzania np. hel zastępował neonem, a ten cięższym azotem. Bardzo skomplikowana metoda.